Η Κυρά της Ρω

Χωρίς όπλα, αλλά με όπλο την πίστη και την ελληνική σημαία, η Δέσποινα Αχλαδιώτη ύψωνε καθημερινά το εθνικό σύμβολο, υπενθυμίζοντας την παρουσία της πατρίδας στην άκρη των συνόρων.

Στην άκρη του Αιγαίου, εκεί που τα κύματα συναντούν την ιστορία, η μορφή της κατάφερε να μετατρέψει μια καθημερινή πράξη σε παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης. 

Η Κυρά της Ρω, χρησιμοποιώντας τη σημαία της ως το μοναδικό της «όπλο», παρέμεινε επί δεκαετίες η μοναδική κάτοικος μιας βραχονησίδας, υπενθυμίζοντας σε φίλους και εχθρούς την ελληνική παρουσία. Χωρίς όπλα, αλλά με όπλο την πίστη και την ελληνική σημαία, η Δέσποινα Αχλαδιώτη ύψωνε καθημερινά το εθνικό σύμβολο, υπενθυμίζοντας την παρουσία της πατρίδας στην άκρη των συνόρων.

Το κείμενο αναδεικνύει την πνευματική διάσταση της προσφοράς της. Η σημαία δεν είναι απλό ύφασμα, αλλά ένα σπαθί που τέμνει τη λήθη, ενώ η ψυχή της λειτουργεί ως η απόλυτη ασπίδα προστασίας της πατρίδας. Η παρουσία της ταυτίζεται με την ίδια την ανάσα της Ελλάδας, αποδεικνύοντας πως η εθνική κυριαρχία δεν στηρίζεται μόνο σε αριθμούς, αλλά στο σθένος της ατομικής βούλησης.

Το έργο τονίζει την καρτερικότητα και το θάρρος της, στοιχεία που την κατέστησαν έναν σύγχρονο "άγγελο" και εγγυητή της ελευθερίας. Σήμερα, η μνήμη της παραμένει ζωντανή, λειτουργώντας ως φάρος ελπίδας για κάθε πλοίο που διασχίζει τα νερά της και για κάθε Έλληνα που τιμά την ιστορία του.


Στην Ρ.

Σε έναν βράχο μακρινό, στης θάλασσας την άκρη,
εκεί που ο ήλιος ξαγρυπνά και το νερό είναι δάκρυ,
έζησε μια γυναίκα απλή, με δύναμη θηρίου,
η μόνη ζωντανή πνοή του έρημου τοπίου.

Δεν είχε όπλα στην ποδιά, μόνο σταυρό στο χέρι,
και μια πίστη αληθινή που όλος ο κόσμος ξέρει.
Κάθε πρωί με την αυγή, προτού το φως να απλώσει,
σήκωνε τη σημαία της, ελεύθερη να νοιώσει.

Με μια σημαία για σπαθί και την ψυχή γι’ ασπίδα,
κρατούσε ολοζώντανη την ίδια την Πατρίδα.
Κάθε που υψώνει το πανί, ο άνεμος σωπαίνει
κ’ η Ελλάδα πάνω στο νησί, μαζί της ανασαίνει.

Κι όταν φυσούσε ο άνεμος της ζέστης και του κρύου,
έστεκε εκεί καρτερικά, σαν άγγελος Κυρίου.
Σαράντα χρόνια ολόκληρα, με θάρρος και ελπίδα,
έδειχνε σε όλη τη γη πού είναι η Πατρίδα.

Τώρα ο ανδριάντας της, τον ουρανό αγκαλιάζει
και κάθε πλοίο που περνά, τον βράχο της κοιτάζει.
Γιατί η Κυρά ακόμα ζει στης θύμησης στο κύμα
και η σημαία της πετά, πάνω από κάθε μνήμα.

Με μια σημαία για σπαθί και την ψυχή γι’ ασπίδα,
κρατάει ολοζώντανη την ίδια την Πατρίδα.
Κάθε που υψώνει το πανί, ο άνεμος σωπαίνει
κ’ η Ελλάδα πάνω στο νησί, μαζί της ανασαίνει.